17-12-12

Stem op je favoriete foto's!

De ARGUS-fotowedstrijd editie 2012 ontving maar liefst 7772 beelden van 1209 fotografen. De jury selecteerde uit al deze inzendingen een zestigtal finalebeelden. Tot 28 februari kan je deze foto's online bewonderen en stemmen op jouw favoriete beelden voor de publieksprijzen. Wie het hoogste aantal stemmen haalt, wint een prachtige camera Leica V-Lux 40. Wie zijn stem uitbrengt, maakt kans op een ‘weekendje-uit’ of één van dertig Argus-fotojaarboeken.

Hieronder de inzendingen uit de GoodPlanet Belgium categorie ‘Water, vitaal voor een gezonde planeet’.

Stemmen maar!

De pier.jpg

Levend water.jpg

Mice drinking water.jpg

Sunflowers Spain (Almazan).jpg

Visotter laat zich zien.jpg

Stem op je favoriete foto in deze en de andere categorieën.

 

 


 

03-12-12

Expeditiedagboek: het verhaal van twee Belgen en een opvouwbare kano op het grootste meer van Lapland

Eind januari 2012 was ik na een Skypegesprek met een bevriend Spaans avonturier helemaal in de ban van Fins Lapland en het Inarimeer. Enkele dagen later was ik met mijn goede vriend Dirk Michiels al bezig met de organisatie van ons nieuw project: de ‘Inari canoeing and hiking expedition 2012’. Na het nodige overleg was het plan duidelijk: het volledige Inarimeer rond peddelen per kano en onderweg tijd uittrekken voor exploratie en dagtrektochten. We rekenden op een tocht van 19 dagen.

inari 1.jpg

Het Inarimeer is het op drie na grootste meer van Finland en het op vijf na grootste meer van Europa. Het ligt in Fins Lapland, ten noorden van de poolcirkel. Het meer is 80 km lang en 50 km breed en het beslaat 1040 km².  De maximale diepte is 92 meter. In koude winters kan men zelfs nog tot eind juni ijs vinden op het meer. Er liggen zo'n 3300 eilanden in het meer.

Naast het exploreren van het grootste meer van Lapland, stelden Dirk en ikzelf ons nog twee bijkomende doelen: anderen inspireren om de natuur te gaan (her)ontdekken en het promoten van GoodPlanet Belgium, een jonge organisatie rond ecologie en duurzame ontwikkeling, waarvoor ik actief ben. De keuze voor het ‘peterschap’ van deze expeditie viel op de beroemde fotograaf Yann Arthus-Bertrand. De erevoorzitter van GoodPlanet Belgium was zeer enthousiast over ons avontuur en aanvaardde het peterschap onmiddellijk.

inari 2.jpg

De maanden van intense voorbereiding konden nu beginnen. Het zoeken van de nodige partners, logistiek, voeding, materiaal testen en aanpassen, routes uitzetten, communicatie, training op de Leuvense Vaart en in het weekend op staptocht in de Hoge Venen.  

0p zaterdag 8 september was het eindelijk zover. We vertrokken vanuit Brussel via Helsinki naar Ivalo, een stadje op zowat 20 kilometer ten zuiden van het Inarimeer. Hier werden we gastvrij ontvangen door Satu en Walli. 

Zondagmorgen haalden we ons materiaal op en deden we de laatste inkopen. Daarna vertrokken we naar het meer. Daar aangekomen werd de alles wel zeer reëel. We monteerden de opvouwbare Ally-kano, schikten ons materiaal en spraken met een journalist van Lapin Kansa, een Lapse krant, over het komende avontuur. De aimabele man maakte van de gelegenheid gebruik om ons nog eens te wijzen op het feit dat de herfst nu wel héél snel zijn intrede zou doen en dat zelfs de eerste sneeuw niet lang meer op zich zou laten wachten.

Op maandag 10 september, bij de start van de expeditie was het weer ons alvast héél gunstig gezind. Geen zuchtje wind maakte het peddelen aangenaam en mede dankzij het enthousiasme van de eerste uren stelden we ’s avonds dan ook vast dat we zo maar even 32 kilometer hadden afgelegd. Als bonus vonden we ook nog een ‘wilderness cabin’ met het nodige basiscomfort, een dak boven ons hoofd en een houtkachel om ons op te warmen.

De dagen erna zouden een heel ander verhaal worden. De wind blies ongemeen hard over het meer dat wat mij betreft nu meer weg had van een zee dan van een meer. De kano hield prima stand in die barre omstandigheden en zijn stabiliteit was, ook omwille van het feit dat onze kano behoorlijk zwaar geladen was, geruststellend. Toch besloten we het lot niet al te lang te tarten en waar we tijdens de eerste dagen ons nog waagden aan het overstreken van grote afstanden op het midden van het meer, gingen we nu toch wat meer de kanten opzoeken. En ja, indien nodig gewoon aan land wachten tot de wind wat ging liggen.

Na 5 dagen en 112 kilometer peddelen, bereikten we een eerste belangrijke doel: het meest noordelijke punt van het Suolismeer (een uitloper van het Inarimeer) en van onze expeditie. Ook hier was het weer te bar om lang bij dit feit stil te staan. Na een ‘high five’ voor het eerste ‘succes’ gingen we gewoon door met onze ‘business as usual’: kamp opbouwen, eten maken, materialen nakijken, persoonlijke spullen drogen en vroeg gaan slapen.

inari 3.jpg

De volgende dag keerden we via het Kyynelmeer en de Kynnelfjord opnieuw richting Inarimeer om daarna zuidoostwaarts te gaan richting Russische grens.

Elke dag kregen we van het KMI een specifieke ‘weather update’ voor het meer: windsnelheden. Dat hielp ons enorm om de volgende dagen te plannen en eventueel eerder geplande routes aan te passen in functie van de windsnelheden en de windrichting. Het weer in Arctisch Lapland is zeer variabel. Zo nu en dan begint de herfst je wat (al te) grijs te worden , maar dan is daar plots een priemende zonnestraal door de wolken heen die kleur brengt in het veen, de mossen en bessen, zo typisch voor dit Scandinavisch landschap.

Tijdens de expeditie heeft de GPS meer dan zijn nut bewezen. Vooraf dachten we die alleen als back-up te gebruiken. Eens op het terrein echter bleek algauw dat een immens meer met daarop nog eens meer dan 3000 eilanden enorm moeilijk te navigeren is. Een goed dieptezicht is vrijwel onmogelijk. De combinatie van kaart en GPS (Dirk is ondertussen een specialist in het gebruik ervan) bleek de juiste formule.

Op weg naar ‘Rusland’ hebben we een aantal keer besloten om uit veiligheidsoverwegingen aan de kant te gaan en te wachten tot de wind was uitgeraasd. De door de wind steeds groter en agressiever wordende golven maakten verder peddelen zinloos en gevaarlijk.

Ondertussen hielden onze lijven het behoorlijk goed uit. Uiteraard kom je niet als een soepele ballerina uit de kano na een hele dag peddelen, maar we bleven gespaard van grote lichamelijke ongemakken. Eén keer was onderkoeling echt niet veraf. We hadden de hele dag gepeddeld in de koude en constante regen. Kletsnat waren we. Het geluk lachte ons uiteindelijk echter toe en we vonden een Lavo (een Lapse schuil- en vuurplaats) waar we ons konden opwarmen en waar we dan ook maar ineens de nacht doorbrachten.

Op dag 13, na 220 kilometer, was het bereiken van de Russische grens opnieuw een belangrijk moment voor ons. Nu ging het, op nog een lus rond een eilandengroep in het midden van het Inarimeer na, zuidwaarts richting Inari. Daar zouden we na 19 dagen de tocht beëindigen. Dankzij onze ervaring met de steeds aanwezige wind zouden we ook dat varkentje wel wassen.

Maar zoals steeds zit het venijn in de staart. Op papier waren de geplande 14 kilometer van de ‘voorlaatste’ dag geen probleem. Het werd, ondanks de prachtige zonneschijn, echter een hele dag lang hard strijden met de ijzige tegenwind en bijhorende golven. Door het nodige gezigzag om de golven niet van opzij tegen de kano te laten inbeuken, werden de geplande 14 kilometer richting laatste kampeerplaats voor Inari dorp er uiteindelijk 21. Ongetwijfeld één van de zwaarste dagen van de expeditie.

Op nog slechts één etappe van 15 kilometer peddelen van ons eindpunt dwong een nieuwe storm ons in de tent te wachten en het vertrek uit te stellen. Uiteindelijk konden we pas na een verblijf in de tent van 36 uur en 24 uur later dan gepland onze laatste etappe aanvatten. Het leek wel of het Inarimeer nog één keer haar tanden wilde tonen om ons duidelijk te maken wie echt de plak zwaait.

Het lange wachten had uiteindelijk de moeite geloond. Op dag 20, een dag later dan voorzien en minder dan 24 uur voor onze geplande terugvlucht naar België, konden we naar Inari dorp peddelen. Satu en Walli stonden ons geëmotioneerd op te wachten en eens uit de kano vlogen de ‘high fives’ en intense omhelzingen in het rond. Warme koffie en droge propere kleren waren de best mogelijke beloning voor een 350 kilometer lange, maar onvergetelijke kano-expeditie op het grootste meer van Lapland.

Dirk en onze Ally-kano, ik had me geen betere partners kunnen voorstellen voor deze uitdaging. Van harte bedankt voor jullie inspanningen en avontuurlijke spirit,

Bert

INUKSUK
www.inuksuk.be

inari 4.jpg

 
Partners : Belgacom bpost JCDecaux SPA